Het is de manier van kijken

Het is de manier van kijken

‘Ik word altijd gedumpt’, hoorde ik mezelf zeggen tegen een vriendin. ‘Waarom dan?’, vroeg ze. Ik probeer het uit te leggen. En terwijl ik het probeer uit te leggen kom ik tot het besef dat dat niet per se zo is. Ik kom erachter dat ik de jongens in kwestie eigenlijk ook helemaal niet zo interessant vond. Maar dat ik me voorhield dat ik hen best nog een kans wilde geven. Om te kijken of het niet toch wat was. Ik tegen mezelf zei dat ik het prima vond om nog eens af te spreken, maar dondersgoed wist dat ik er ook niet op zat te wachten. Dat ik het eigenlijk toch liever niet deed. Maar dat ik voor de makkelijke weg koos. Dat ik een excuus zocht. Een excuus zodat niet ík degene ben die het moet zeggen. Zeggen dat het niks is. Nee, ik zei liever niks. Wachtte beter af op gehoor van de ander. Of op juist geen gehoor. Zie het als dat beruchte glas. Het glas dat altijd halfvol of halfleeg is. Ik werd niet altijd gedumpt. Ik liet me dumpen. Het is de manier van kijken.

Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *