Nee dank je.

Nee dank je.

“’Chick’, pfff, wat een belachelijk woord is dat”. Mijn beste vriendin en ik barstten in lachen uit. “Chick”. Waarna er nog meer gelach volgde. We vonden dit woord zo stom, dat we het steeds vaker voor de grap gingen gebruiken. “Hey chick” werd onze nieuwe aanspreekvorm met een heel grote knipoog. Inmiddels staan beide ogen wagenwijd open wanneer we dit zeggen.

Dit fenomeen komt zeker vaker voor. Je maakt iets zo vaak belachelijk, dat je het vervolgens serieus gaat gebruiken. Het is een beetje vergelijkbaar met Dunglish. Je kan nog zo goed in Engels zijn, maar als je voor de grap vaak Dunglish inzet, kan het nog wel eens fout gaan. Omdat je er zo aan gewend bent geraakt en even vergeet wat het echt ook alweer is.

Daar kwam ik op de harde manier achter. Ik hielp een Engels sprekende vrouw in de winkel waarin ik werk. Voordat ze wegging, zei ze me beleefd dankjewel. En voor ik het doorhad, reageerde ik zonder twijfel met ‘geen dank’. Althans, dat dacht ik. Maar mijn antwoord viel ietsje anders uit. ‘No thanks!’, riep ik haar vriendelijk na. Het besef kwam vrijwel meteen. Ik draaide me om en voelde hoe mijn gezicht transformeerde naar standje tomaat. Wat een belachelijk antwoord was dat.

Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *