‘Lekker leven’

‘Lekker leven’

Als kind maakte je je nergens zorgen over. Behalve over je knieën, die weer eens helemaal open lagen omdat je er op gevallen was. Of misschien wel juist alleen de angst daarvoor. Maar dat was het dan in de meeste gevallen ook wel. Nu maken we ons zorgen over ieder klein dingetje. We hebben zorgen over alle verantwoordelijkheden die we erbij hebben gekregen, die we als kind niet hadden. En we verdrinken, omdat we simpelweg niet weten wanneer het tijd is om op adem te komen.

We stressen over onze drukke levens. Studie, bijbaantje, stage, sociale leven, sporten. We hebben last van keuzestress. We moeten meer keuzes maken op een dag dan de maximale hoeveelheid keuzes die we in ons hoofd aankunnen. Pakken we de fiets of bus, eten we een snelle hap of doen we gezond, trekken we een broek of jurk aan? Welk feestje gaan we naartoe wanneer we er twee op een avond hebben? Maar ook serieuzere keuzes. Welke studie? Welke stad? Kies ik voor de ander of voor mezelf?

We hebben last van prestatiedruk. We willen het goed doen; de beste zijn het liefst. Voor minder doen we het niet. Onze grootste valkuil is perfectionisme. En dat is meteen het grootste compliment dat we onszelf geven zonder dat we het door hebben. Maar toch vinden we wat we doen nooit goed genoeg. Moet het altijd beter kunnen.

We zien op Instagram alleen maar mooie plaatjes van perfecte levens. We weten dondersgoed dat alles in scene is gezet, dat er eerst 100 foto’s zijn gemaakt voordat de perfecte foto er tussen zit. En dat die dikke, vette pizza die de roodgestifte lippen van het meisje met ontblote sixpack-buik net niet raakt, helemaal niet echt naar binnen gaat. En toch vergelijken we onszelf hiermee en vinden we onszelf te min. Te min omdat we niet ook zo’n perfect leven hebben. Dat wij niet altijd op een mooi strand liggen met een cocktail in de hand en aan het reizen zijn. Er ook nog voor betaald krijgen niet te vergeten.

We balen van het fuckboy tijdperk en missen de romantiek zoals deze ons voorgeschoteld is in alle films. Nee, we weten echt wel dat die jongen niks meer van zich gaat laten horen. Hij wacht geen drie dagen met je te bellen omdat ie bang is om wanhopig over te komen. Hij is gewoon een nieuwe date aan het fixen op Tinder. Maar als we dan wel vinden waar we naar zoeken. En het komt aan op relaties, om een binding aan te gaan. Gaan we ineens twijfelen. Kunnen we eigenlijk nog wel monogaam zijn? Wíllen we nog wel monogaam zijn?

“We” is hier generatie Y. De generatie die onzeker wordt van ‘te weinig’ likes op een foto. Of van iemand die drie uur later reageert in plaats van direct, maar wel online is geweest. De generatie die niks wil missen. De generatie die ‘lui’ zou zijn, maar eigenlijk over ambitieus is. Met de meeste burn-outs op jonge leeftijd. En die uit durft te komen voor deze psychische problemen. Die sterk is. Dromen achterna gaat. Lef heeft. Maar vooral de generatie die es even moet chillen. Moet leren te ontspannen. En gekke zorgen opzij leren zetten. Die zich af moet vragen of al deze dingen ons leven over vijf jaar nog beïnvloeden. Die de wereld weer even zou moeten zien door de ogen van een kind.

De wereld moet ons bewonderen in plaats van benauwen. Dus laten we vanaf nu eventjes terug in de tijd gaan. En alleen maar even een klein beetje bang zijn wanneer we op onze skeelers staan. En voelen dat we voorover gaan vallen. Met de armen zwaaiend in de lucht om nog even staande te blijven. Om dan toch het evenwicht te verliezen. Wetende dat het even pijn gaat doen. Maar onszelf opvangen met onze handen. En de schade op de knieën daarmee beperken. En zien dat er eigenlijk niets aan de hand is. Dat we na het vallen meteen weer opstaan. En dan weer vrolijk verder. Omdat we gewoon weer lekker moeten gaan leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *