Ik zeg nooit ‘nooit’

Ik zeg nooit ‘nooit’

Ik heb nooit gezegd dat ik nooit zal roken, dat ik nooit ga drinken, dat ik nooit drugs zou gebruiken. Ik hoorde mensen sigaretten vervloeken. Van de daken schreeuwen dat ze nooit gaan roken, want het is zo ongezond, duur en het stinkt. En juist bij die mensen, was een paar jaar later de sigaret niet weg te denken.

Je weet nooit hoe je in de toekomst ergens over denkt. Waar het leven je brengt. Je kan nooit helemaal zeker van iets zijn. Iets waar ik een paar jaar geleden hardhandig achter kwam. Ik dacht dat ik zeker was. En daarom gebruikte ik mijn verboden woord. Ik gebruikte nooit. En dat is waar het mis ging.

Ik riep jaren het hardst van iedereen dat ik nooit mijn middelbare school zou verlaten zonder te slagen. Ik deed havo en ik kon het makkelijk aan. De eerste vier jaar van de havo riep ik dit vol zekerheid. Tot ik in de vijfde kwam. Het examenjaar. Alles ging mis. Ineens snapte ik van wiskunde helemaal niks meer en economie was ook ineens te hoog gegrepen. Onvoldoende na onvoldoende stroomden binnen. En ik begon aan mezelf te twijfelen.

Toen kwam het moment waar je vijf jaar lang naartoe werkt daar. Examen doen. Ik was niet eens zenuwachtig. Ik wist al dat ik het niet ging halen. Ik zou nooit opgeven. Maar deze keer gaf ik op. Want het was niet meer te redden.

Twee weken later was de dag van de uitslag. Om 13.00 uur precies, ging de bel. “Hij krijgt geen koffie mam, ik weet al wat ie komt zeggen”. En inderdaad, ik was gezakt. Ik lachte het weg. Ik wist het. Iedereen wist het. Maar ik voelde me kut. Ik huilde. En mensen wisten niet waarom, want ik wist het toch al?

Inderdaad, ik wist wat de uitslag was. Maar ik had me geen moment voorbereid op hoe het zou voelen. Hoe het voelt als je zeker weet dat je iets kan, maar alles tegenzit en het allemaal niet lukt. Hoe het voelt om vijf jaar lang voor iets te werken en je het uiteindelijk voor niets lijkt te doen. Ik was boos op mezelf. Ik vroeg mezelf constant af of ik het echt niet kon of of dat ik meer mijn best had moeten doen. Docenten snapten niet waarom ik gezakt was en waren teleurgesteld. Ik zelf was dat ook. Wat gebeurde er? Hoezo ging het zo slecht dat jaar? Ik weet het niet.

Vijf jaar lang heb ik met dezelfde vriendengroep in de klas gezeten. Al mijn vrienden hadden het wel gehaald. Gingen een nieuw avontuur aan met een diploma op zak. Ik besloot – na vele gesprekken met de decaan – ook een nieuw avontuur aan te gaan. Ik wist dat ik hiermee mijn eigen regel verbrak. Maar ik had er lang over nagedacht.

Om te vieren dat de rest wel geslaagd was, ging ik met ze mee naar de kroeg die avond. Voordat we naar binnen traden, stond ik nog even buiten met een vriendin voor de ingang. Een pakje sigaretten kwam tevoorschijn uit haar jaszak. Ik zag hoe ze er eentje uithaalde en ik keek haar aan. “Doe mij er ook maar één”.

 

Side note: ik werd voor zo’n twee maanden een ‘party smoker’ en ben daarna weer gestopt, no worries.

Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *