We willen allemaal zo anders zijn, dat we hetzelfde zijn

We willen allemaal zo anders zijn, dat we hetzelfde zijn

“Als je gekozen wil worden, dan is een simpele brief niet genoeg”, werd mij verteld toen ik ging solliciteren voor mijn zogenaamde droomstage. Alsof ik dat zelf niet kon bedenken. “Je moet een video maken! Eruit springen! Opvallen! Het moet meteen duidelijk zijn waarom ze jou zouden willen en niet een ander”. Allemaal kreten die geroepen worden door zowel de docenten van mijn media opleiding als mensen uit mijn omgeving. En ook al weet ik dat het inderdaad zo werkt, toch word ik er moe van. 

Want we doen allemaal zo ontzettend ons best om anders te zijn, om uiteindelijk allemaal juist hetzelfde te zijn. De hipsters die eerst zo opvielen omdat ze anders waren, resulteerde al snel in een grote eenheidsworst. Die eenheidsworst leeft nu al een tijdje verder op Instagram.

De outfits van alle modemeisjes zijn allemaal één pot nat. Van dezelfde flarepants met een schipperspet naar dezelfde geruite jas op een zelfde geruite broek. Zeker nu veel van hun kleding gesponsord is, is een eigen stijl ver te zoeken.

Hetzelfde geldt voor alle hotspots die het vooral doen voor the gram. Het ene roze tentje na de andere roze tent wordt uit de grond getrokken. Met allemaal dezelfde ronde, marmeren tafels en hetzelfde goudgekleurde bestek.

Soms vind ik het schokkend hoe we allemaal zo hetzelfde zijn, ondanks dat we zo ons best doen om eruit te springen. Maar hoe kwalijk is deze eenheidsworst nu echt? Zien we straks inderdaad nergens meer een gezellig bruin café? Wil iedereen alleen maar de outfits van die modemeisjes dragen en zoeken we niet meer naar onze eigen stijl? Eten we straks allemaal alleen nog dezelfde avocado toast?

Dat alles hetzelfde is, is niet voor niets. We volgen dat zoveelste dertien in een dozijn modemeisje, omdat we het toch wel leuk vinden. En we duiken maar al te graag dat roze tentje in voor een lekkere lunch. Het zijn grote trends waar we in meegaan en misschien is dat eigenlijk helemaal zo erg nog niet.

Wat wel kwalijk is, is wanneer we trends volgen die niet helemaal ‘ons’ zijn. Neem bijvoorbeeld vloggers. Vloggers willen zich natuurlijk zo leuk mogelijk gedragen in hun video’s. Dat betekent dat ze ook op sociale events vrolijk moeten doen en zichzelf moeten laten zien. Maar je als een introvert persoon, constant extravert gedragen, is gedoemd te mislukken. Je anders voordoen dan je bent, breekt je ooit een keer op. Niet voor niets dus dat zoveel vloggers vroeg of laat burn-out klachten krijgen.

Een video als sollicitatie zou met diezelfde reden ook voor mij niet werken; ik voelde mij daar ongemakkelijk bij. Dus nee, ik maakte geen video voor mijn sollicitaties – (wat tegenwoordig het gros van de sollicitanten wel doet, dus zo speciaal is het nu ook niet meer) – maar ik koos ervoor om bij mezelf te blijven. Ik ging voor iets wat wél bij mij paste en waar ik meteen mijn schrijfstijl in naar voren kon laten komen. Ik maakte een mini magazine en werd tot mijn grote verbazing bij beide ‘droomstages’ aangenomen. Kreeg ik nog keuzestress ook. Oh, the tough millennial life…

Meer first millennial problems

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *