Aardappel met (zonder) schil

Aardappel met (zonder) schil

“Ben je al weer een beetje opgeknapt?” ‘Opgeknapt? Waarvan?’ “Nou, van vanmiddag.” Huh. Ik begrijp er niks van. Ik voelde me prima. ‘Hoezo? Wat was er vanmiddag dan?’ “Ja, je zag er zo slecht uit.” ‘Oh… nou. Waarschijnlijk omdat ik toen geen make-up op had’. Bedankt hè. En ik vond dat ik nog wel goed voor de dag kwam vandaag. Maar dit gesprek is dus letterlijk de ‘story of my life’ in een notendop.

En laat ik even eerlijk zijn: met mijn bleke huid en lichte wimpers heb ik het ook niet erg getroffen om make-uploos door het leven te gaan. Je ziet er gewoon al snel ‘witjes’ en dus moe of ziekjes uit. Ik ben dan ook maar al te blij dat er ooit een genie is geweest die make-up heeft uitgevonden. En het is nu niet dat ik hier volop gebruik van maak met driehonderd lagen plamuur op mijn gezicht. Maar ik ben er wel van overtuigd dat een likje mascara en een dun lijntje eyeliner nooit kwaad kan. Dan zijn mijn – best lange – wimpers in ieder geval zichtbaar. En dat doet al wonderen.

Maar steeds vaker ga ik even een dagje zonder make-up. Een dagje als ik niks belangrijks te doen heb. En alleen even naar de supermarkt moet bijvoorbeeld. Het heeft twee kanten. Aan de ene kant voel je je chill, want geen make-up dragen voelt soms gewoon errug lekker. Maar aan de andere kant voel je je wel een stuk minder mooi. En baal je stiekem als je onverhoopt een bekende tegen komt.

Ik had het hier met vriendin X over. En ze noemde dit fenomeen: ‘een aardappel met schil’. “Wanneer ik zonder make-up de deur uitga, voel ik me een aardappel met schil”, zei ze. “Je bent best oke, mensen mogen je. Maar er moet nog iets ‘aan gedaan’ worden”. Je bent dus ‘beter’ als je geschrapt bent. Lees: egale huid; oneffenheden weggewerkt en de overige nodige touch-up voor op zijn minst die ‘gezonde glow’. En dan ben je dus een aardappel zonder schil: je bent meteen een stuk lekkerder. (Zo voel je je tenminste wel).

Het voelt nu fijner om tegen mensen te praten. Waar vriendin X en ik beide zonder make-up toch ineens onze schoenen wel erg interessant vinden, willen we zonder schil maar al te graag gezien worden door de mensheid. Want: nu voelen we ons beter en zijn we zelfverzekerder. En dat is logisch. Want als je je best hebt gedaan voor je uiterlijk, voel je je mooi en straal je dat ook uit.

Maar aan de andere kant is het dikke onzin. In de brugklas bijvoorbeeld, ging ik ook make-up loos door het leven. Terwijl mijn vriendinnen wel allemaal al make-up gebruikten. Maar er was niemand die er iets van zei. En ik was oprecht een gelukkig mens. Ik voelde me, ondanks mijn schots en scheve tanden ghehe , eigenlijk best wel mooi, eerlijk gezegd.

En terecht. Want het is onzin dat we onszelf niet meer mooi vinden zonder make-up. En natuurlijk, dit is iets wat grotendeels te maken heeft met je eigen zelfvertrouwen; met zelfacceptatie. Maar ook met wat er van je verwacht wordt. En omdat jij – en ook anderen – jezelf vooral gewend bent met make-up, is het zonder wat onwennig. Maar toch is het wat mij betreft tijd dat anderen ook even wat beter gaan opletten. In plaats van meteen te vragen of iemand ziek is, kan er ook een belletje gaan rinkelen dat de vrouw in kwestie een keertje geen make-up draagt. Je beledigt namelijk gewoon even keihard iemands ‘natuurlijke’ hoofd met die opmerking. Dat je ‘t ff weet.

Met dit alles in gedachte, besloot ik om weer even terug te gaan naar de brugklas. En ik besloot om mezelf weer mooi te gaan vinden zonder make-up. Of in ieder geval: ‘wel oke’. Dus ik hield mijn make-up loze dagje. Het voelde chill. Het voelde goed. En ík voelde me goed. Maar dat moment werd al snel verpest. “Voel je je niet zo lekker?”, hoorde ik ineens een zware stem vragen. *zucht.* No I’m just ugly – an autobiography.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *