Waarom ik een hekel heb gekregen aan het D-woord

Waarom ik een hekel heb gekregen aan het D-woord

“Dat zou ik nóóit voor elkaar krijgen”, antwoordt collega Y op collega X, die net vertelde hoe ze last minute wat vriendinnen opgetrommeld heeft om dit weekend haar te vergezellen op persreis. “Nee inderdaad, ik zou dat weken van tevoren moeten plannen en dan nog is de kans groot dat mijn vrienden niet kunnen”, sluit ik me aan bij collega Y. “Ach, het is een kwestie van prioriteiten”, zegt collega X vastberaden. Collega Y en ik kijken haar muisstil aan. Kwam die even binnen.

Natuurlijk vind ik dat je niet kunt verwachten dat de mensen om je heen standaard een plekje vrij in hun agenda hebben voor jouw last minute plannen. Maar ze heeft wel degelijk gelijk. Wanneer je twee maanden moet wachten om met elkaar af te spreken, is het toch wel een kwestie van prioriteiten. En het is pijnlijk om te merken dat jij niet bovenaan de prioriteitenlijst staat, maar ergens onderaan aan een splinter dun touwtje bungelt.

Hypocriet is het, wanneer je beseft dat het andersom soms net zo is. Wanneer je doorhebt dat jij ook geen tijd vrij maakt voor je vrienden of familie, omdat je iets anders op dat moment belangrijker vindt. We zijn allemaal ‘druk druk druk’. We antwoorden niet meer met ‘goed’ of ‘gaat wel’ op de vraag hoe het met ons gaat, maar we zuchten en kramen het D-woord uit.

We zijn druk met werken en nog meer werken, eigen ondernemingen en freelancen. Hobby’s uitoefenen en druk met social media. Ons hoofd stroomt over met alles wat we moeten doen, alles waarop we moeten reageren. Maar van wie ‘moet’ dat nu precies?  Sociale afspraken worden afgezegd en vervangen door een WhatsAppje. Maar is het dat waard?

Wanneer zijn we druk genoeg en moeten we minderen met ‘druk’ zijn? Wanneer zouden we minder moeten werken en meer moeten genieten? Waarom werken we überhaupt zoveel? Is dat omdat we dan succesvol denken te zijn?

Als we even teruggaan naar de tijd waarin we in elkaars vriendenboekjes schreven, dan was daar altijd de vraag ‘wat wil je later worden?’. De meest voorkomende antwoorden waren prinses of dolfijnentrainer, maar ook de ietwat afgezaagde woorden ‘gelukkig’ en ‘gezond’ ontgingen het vriendenboekje niet. Zeker niet als antwoord op de vraag wat je de ander toewenste.

Maar nu willen we niets liever dan die afgezaagde woorden zelf ook kunnen voelen. We zijn met z’n allen op zoek naar geluk en denken daar te komen wanneer we succes gevonden hebben. Maar in werkelijkheid is het andersom: als we gelukkig zijn, zijn we succesvol. We hoeven het niet te zoeken in werk of in Azië, maar in onze eigen mindset.

Dus als we nu juist weer even de tijd vooruitgaan. En we kijken vanuit de toekomst terug, dan willen we terugkijken op de ervaringen die we hebben opgedaan. Op de tripjes die we gemaakt hebben met vrienden en familie en de gekke verhalen die we zelf gecreëerd hebben en met een glinstering in de ogen navertellen. We willen niet terugkijken op de avonden dat we tot diep in de nacht aan het werk waren, dat we onze vrienden afzeiden en geen puf meer hadden om te sporten. Werk en geld heb je nodig, absoluut, maar vrienden, familie, gezondheid en geluk net zo goed. Het is een kwestie van prioriteiten. En jij beslist welke bovenaan staan.

Meer over het drukke millennial leven

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *